เธอค้นพบอะไรไม่ดีในตัวเธอบ้างนะ?

ฉันค้นพบว่าสิ่งที่ไม่ดีและร้ายแรงที่สุดในตัวฉันคื่อ 'ปากของฉัน'
ฉันมักจะใช้ปากของฉันพูดในสิ่งที่ตรงที่สุดกับหัวใจ และไม่เคยแม้แต่คิดจะใช้สมองกลั่นกรองคำพูดใดๆ ก่อน!!!
คำพูดที่ออกมาจาก 'ปากของฉัน' มักจะทำร้ายความรู้สึกของผู้อื่นเสมอ

ฉันมักจะบอกกับตัวเองอย่างมั่นใจว่า 'ก็ฉันเป็นคนแบบนี้' และไม่ยอมมองดูตัวเองเลยว่า
การที่ฉันเป็นแบบนี้มันก็ไม่ได้ดีเสมอไปในแบบที่ใจฉันคิดหรอก

ฉันมักจะยกคำกล่าวอ้างว่า 'การที่ปากของฉันพูดตรงกับหัวใจฉันบอก' นั่นเพราะฉันแสดงความจริงใจ
ไม่ต้องการเสริมสร้างหรือเติมแต่งใดๆ ให้ความหมายนี้ผิดเพี้ยนไปจากเดิม

ซ้ำร้ายไปกว่านั้น 'ฉันค้นพบว่าฉันเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเอง'
และฉันมักจะเข้าข้างตัวเองเสมอว่า นี่ก็เป็นนิสัยที่ดูน่ารักดีและไม่มีพิษภัยอะไร
ก็แค่อยากจะคิดหรือทำอะไรในสิ่งที่ตัวเองเชื่อ ก็ไม่ผิดที่จะเอาแต่ใจตัวเอง

'ความเอาแต่ใจตัวเอง' ทำให้ฉันยึดเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง
และไปตัดสินผู้อื่นอย่างหน้าตาเฉยว่า 'เขาผิดหรือถูก'
ฉันเอาแต่ใจตัวเองมากเกินไปจนสำคัญตัวเองผิด และคิดว่าทุกคนต้องโคจรอยู่รอบๆ ตัวฉัน

ฉันสำคัญตัวเองไม่พอ ยังตามมาด้วยความคาดหวังในตัวผู้อื่นอีก
ว่าทุกคนจะต้องคิดเหมือนฉัน และเป็นแบบฉัน ทำแบบฉัน
เมื่อสิ่งที่คาดหวังไม่เป็นไปตามที่หวัง ฉันก็เอาแต่คร่ำครวญและโยนความผิดเหล่านั้นไปยังคนอื่น

ฉันไม่เคยมองย้อนกลับมาที่ตัวเองเลยว่า
หลายเรื่องที่เกิดขึ้นล้วนมาจากปัญหาจาก 'ตัวของฉันเอง'
ถ้าไม่เพราะการกระทำจาก 'ปาก' ของฉันแล้ว
ปัญหาและเหตุการณ์ต่างๆ ก็คงไม่เกิดขึ้น

ฉันมักจะรอคอยอย่างคาดหวังให้คนที่โคจรอยู่รอบๆ ตัวฉัน เข้าใจ
และยอมรับความร้ายกาจของ 'ปาก' ฉัน
เข้าใจความเป็นตัวฉัน แต่ฉันเองสิกลับไม่พยายามที่จะทำความเข้าใจใจตัวผู้อื่นเลย

'ปาก'ของฉันมักจะทำร้ายผู้คนและฉันก็คิดว่าเป็นสิ่งที่ทำได้
แต่ในทางกลับกัน
เมื่อ 'ปาก'ของผู้อื่นกลับมาทำร้ายฉันบ้าง ฉันเองก็ไม่สามารถยอมรับมันได้เช่นกัน

ฉันมักจะบอกกับตัวเองว่า ฉันเป็น 'นักพูด' ที่ไม่ดีนัก
แต่ก็ไม่ได้มีเจตนาไม่ดี
แต่ 'ปาก' ของฉันนี่ล่ะที่แสดงเจตนาร้ายกาจออกมาได้อย่างไม่มีข้อแก้ตัว

จริงๆ แล้วก็เป็นเพียงแค่ความเห็นแก่ตัวของ 'ผู้หญิงปากร้าย' อย่างฉัน
ที่ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง และทำให้อะไรๆ มันดีขึ้นต่างหาก


ปล.ระลึกถึงเพื่อนเก่าแก่ที่จากกันไปนานแล้ว

ใครกันนะที่เป็นคนระบุคำว่า 'ซีเนียร์' และ 'จูเนียร์' ขึ้นมา??
จริงอยู่ว่าการมีสองคำนี้มีไว้เพื่อให้เรารู้ว่า ใครเกิดก่อน ใครเกิดหลัง
และใครควรจะให้ความเคารพใครมากกว่ากัน!!

แต่ถ้าเกิดว่าคนๆ นั้นใช้คำว่า 'ซีเนียร์'ไปในทางที่ไม่ถูกต้องล่ะ
ไม่เพียงแต่คนที่เป็น 'จูเนียร์' จะรู้สึกแย่..
แต่อาจจะทำให้สถาบันแห่งความมีสัมมาคารวะ และการเคารพกันต้องกระทบกระเทือนไปด้วย

สุดท้ายแล้วเราก็ไม่มีข้อสรุปของการเคารพ หรือควรเคารพ หรือบังคับให้เคารพ

โลกนี้ไม่สำคัญว่าใครเกิดก่อน หรือเกิดหลัง
สำคัญที่ว่า คุณมองว่าคนอื่นๆ เป็นคนเหมือนกับคุณรึเปล่า?
คุณเอาใจใส่ความรู้สึกของคนรอบข้างบ้างหรือไม่ นอกจากสนใจในความรู้สึกของตนเองแล้ว

สุดท้ายแล้วถ้าคนเราแคร์ความรู้สึกของคนอื่นๆ บ้าง
คำว่า 'ซีเนียร์' หรือ 'จูเนียร์' อาจจะไม่สำคัญอีกต่อไป

เราอาจจะเคารพใครสักคน รักใครสักคน ไม่เพราะว่าเขาเป็น 'ซีเนียร์'
แต่เราจะเคารพเขาเพราะว่า เขาน่าเคารพ และเป็นผู้ใหญ่ (ตามวันเวลาที่บอกว่าเกิดก่อน) เพียงพอ